English Site

บันทึกชีวิตใหม่ ณ บ้านอุ่นรัก (ตอน 1)

>>>>บันทึกชีวิตใหม่ ณ บ้านอุ่นรัก (ตอน 1)

บันทึกชีวิตใหม่ ณ บ้านอุ่นรัก (ตอน 1)

ดารารัตน์ เพียรกิจ ฝ่ายสื่อสารองค์กร ผู้เขียน

 

“แรกพบ”   

“ครูคับ ผมให้ครูคับ”

เสียงเล็กๆของเด็กชายตัวเล็กสุดของบ้าน ดังขึ้นพร้อมกับมือน้อยๆค่อยๆยื่นขนมปังโฮลวีทสองชิ้นในมือมาให้ฉัน นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันได้พบกับเด็กคนนี้   เราไม่เคยรู้จักกันมาก่อน แต่เด็กน้อยกลับมีน้ำใจแบ่งปัน ของว่างที่เขาทำเองกับมือให้ฉัน

บ้านอุ่นรัก  หรือ สถานพัฒนาและฟื้นฟู มูลนิธิศูนย์พิทักษ์สิทธิเด็ก  ในอดีตที่ปิดบ้านไม่มีเด็กอยู่ในความดูแลตั้งแต่ปี พ.ศ.2559 ด้วยหลายเหตุปัจจัย  แม้จะปิดบ้านแต่ภารกิจเพื่อการบำบัดฟื้นฟูเด็กและครอบครัวที่ได้รับผลกระทบจากการกระทำความรุนแรงทุกรูปแบบยังคงดำเนินการอยู่เช่นเดิม เพียงปรับรูปแบบเจ้าหน้าที่ต้องเดินทางลงพื้นที่เยี่ยมเด็กที่อยู่ตามสถานดูแลเด็กทั้งของรัฐและเอกชน โรงเรียนประจำ พร้อมกับทำกิจกรรมบำบัดให้กับเด็กแทน   วันนี้ฉันเดินทางมาที่บ้านแห่งนี้อีกครั้ง เพื่อมาเก็บข้อมูลและบันทึกภาพการทำงานของเจ้าหน้าที่กับเด็กๆ อีก 7 ชีวิต ที่เข้ามาอยู่ในบ้านหลังนี้ได้เกือบหนึ่งเดือนแล้ว   เป็นช่วงเวลาเดียวกับที่มีการแพร่ระบาดของเชื้อไวรัสโคโรน่า2019 หรือ โควิด19   เพื่อนำมาบอกเล่าให้คนในสังคมได้รับรู้และเห็นการทำงานของมูลนิธิฯในหลากหลายมิติ ที่ให้ความสำคัญกับเรื่องเด็ก   เป็นอันดับแรก

ระหว่างเดินทางมาบ้านอุ่นรัก ฉันได้รับข้อมูลและภาพกิจกรรมจากพี่ป้อม หัวหน้าฝ่ายบำบัดฟื้นฟูเด็กและครอบครัวที่ส่งเข้ามาในไลน์ส่วนตัว  “เมืองจำลอง”  ที่เรียกน้ำย่อย กระตุ้นความอยากรู้อยากเห็นของฉันได้เป็นอย่างดี เป็นกิจกรรมที่ได้รับการตอบรับจากเด็กๆ และสามารถทำให้เด็กๆเล่นอย่างเพลิดเพลินถึง 3 ชั่วโมง!!

เมื่อฉันมาถึงภาพที่เห็น คือ เด็กๆกำลังนั่งล้อมวง ทำอะไรบางอย่าง พร้อมพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน บ้างก็ลุกเดินถือจานเข้าไปในครัว บ้างก็กำลังหยิบจับสิ่งของ เมื่อทักทายพี่เจ้าหน้าที่ และเด็กๆแล้ว ก็สอบถามถึงได้รู้ว่า เด็กๆกำลังทำพิซซ่าทอด ที่มีวัตถุดิบเป็นขนมปังโฮลวีท  ไส้กรอก  ปูอัด เนย  ซอสพิซซ่า  ใส่ส่วนผสมตามชอบจากนั้นนำไปทอดกรอบ แล้วก็กลับมากินที่โต๊ะ  เด็กแต่ละคนทำของตนเอง เมื่อทำเสร็จก็มีน้ำใจทำให้กับครูหรือผู้ดูแลแต่ละคนอีกด้วย

“ขอบคุณค่ะ ให้ครูเหรอคะ”

“ใช่คับ”

“มันคือขนมอะไรเหรอคะ?”

“พิซซ่าคับ”

มีไส้อะไรบ้างคะ”  แล้วเด็กชายก็เปิดขนมปังให้ดูพบแต่ความว่างเปล่าไม่มีไส้  ฉันจึงร้องขอให้เด็กชายช่วยใส่ไส้พิซซ่าให้ที

“ได้คับ”  เด็กชายรับปากแล้วถือขนมปังเดินกลับไปที่โต๊ะ พร้อมหยิบไส้ใส่ ระหว่างนั้นฉันก็เดินเข้าไปในห้องครัว เพื่อถ่ายภาพเด็กๆขณะทอดพิซซ่า  สักพักเด็กชายก็เดินมาหาฉันอีกครั้งพร้อมขนมปังพิซซ่าอันเดิม เปิดให้เห็นไส้ปูอัดที่ใส่มาอัดแน่นขนมปัง ฉันย่อตัวลงให้เท่ากับเด็กแล้วยื่นมือรับขนมปังพิซซ่าชิ้นนี้ไว้ พร้อมกล่าวขอบคุณและส่งยิ้มให้เด็กน้อย เด็กชายยิ้มอย่างอายๆแล้วก็วิ่งหนีไปเล่นกับเพื่อนๆที่หน้าบ้าน

แม้วันนี้ฉันจะไม่ได้ข้อมูลและภาพกิจกรรมตามเป้าหมายที่วางไว้ก็ตาม แอบเสียดายที่วันนี้ฉันไม่มีโอกาสได้เห็นบรรยากาศขณะเด็กเล่นสร้างเมืองจำลอง เพราะหมดเวลาเสียก่อน  คงต้องเข้ามาดูวันหลังแทน  แต่ฉันก็ได้สังเกต พูดคุยกับเด็กบางคนบ้าง  ทำให้ฉันต้องวางแผนในการกลับมาที่นี่อีกครั้ง พร้อมข้อคำถามที่ฉันอยากรู้เต็มไปหมด  เพราะอะไรเด็กๆต้องมาอยู่ ณ บ้านอุ่นรักแห่งนี้  เจ้าหน้าที่ต้องเตรียมการอย่างไร  เด็กๆต้องทำอะไรบ้างในแต่ละวัน  พวกเขารู้สึกอย่างไร  และแน่นอนกิจกรรมสร้างเมืองจำลอง  ทำไมเด็กๆถึงสนุกและใช้เวลาเล่นกันยาวนาน และเรียกร้องอยากทำกิจกรรมนี้บ่อยครั้ง …

บ้านอุ่นรักกลับมามีชีวิตชีวาขึ้นอีกครั้ง!

****************************

บันทึกชีวิตใหม่ ณ บ้านอุ่นรัก (ตอน2)

บันทึกชีวิตใหม่ ณ บ้านอุ่นรัก (ตอนสุดท้าย)

: 280